“การนั่งอยู่ในสวนสาธารณะคนเดียวในต่างประเทศ

ห่างไกลจากงานและผู้คนที่ตัวเองคุ้นเคยทำให้ความรู้สึกต่างๆ ท่วมท้นขึ้นมา

มันเหมือนกับว่าจะสามารถจดจำบางสิ่งบางอย่างที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนได้

หรือว่าเป็นสิ่งที่กำลังรอมาทั้งชีวิตแต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

อาจจะเป็นบางสิ่งที่หลงลืมหรือบางสิ่งที่สูญหายไปตลอดทั้งชีวิต

และในช่วงเวลาเดียวกันก็รู้สึกร่าเริงระคนเศร้าสร้อย

แต่ก็ไม่โศกมากนักเพราะว่าฉันรู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่...ใช่ มีชีวิต

และนั่นคือช่วงเวลาที่ฉันตกหลุมรักปารีส

ซึ่งฉันรู้ว่าปารีสก็ตกหลุมรักฉัน"